«Մենք ենք, մեր սարերը» ֆիլմը ձեռք բերեց մի նոր տուն՝ գերմաներեն խոսքը։
Բրյուսովի համալսարանը հերթական անգամ ապացուցեց՝ երբ խոստանում է, իրականացնում է։ Պարոն Գյուրջինյանի լուսավոր ժպիտը հենց դա է խորհրդանշում։
Երեք նուրբ աղջիկ՝ Զոյա Մարտիրոսյանը, Ռուզաննա Կոսոյանը և Ցողիկ Ոսկանյանը, իրենց ղեկավարի՝ դոցենտ Լիանա Սաֆարյանի հետ ձեռք ձեռքի տվեցին ու սկսեցին Մաթևոսյանի խոսքի մեծ ճանապարհորդությունը։ Բացեցին բառարաններ, դիմեցին Շեքսպիրին, քանի որ Մաթևոսյանի հովիվը Օթելլոյի շնչով է արտասանում իր «Հալեպը, Հալեպը…»։ Գտան լեզվակիր խմբագիր Շտեֆանի Շտայներին, որ պահեն բառի կենդանությունը։
Այսպիսով, դեկտեմբերի 5-ին Բրյուսովի համալսարանում տոն էր նրանց համար, ովքեր հավատում են՝ մեծ արվեստն ապրում է սահմաններից անդին։ Ապրում է հավատարիմ հանդիսատեսի համար՝ երեկ, այսօր, վաղը։
