Վոդոլազկինն ընդգծում է, որ Մաթևոսյանի սերը հայրենիի հանդեպ զերծ էր ագրեսիայից։
Վոդոլազկինը պատմում է, որ Մաթևոսյանի արձակին ծանոթացել էր իր հոբելյանական ակնարկից քառասուն տարի առաջ և պահպանել սերն այդ գրականության հանդեպ։
Հայերենով գրելու ընտրությունը նա բացատրում է մայրենի խոսքի հանդեպ գրողի վստահությամբ։ Հայաստանի հանդեպ խոր կապվածությունը Վոդոլազկինը տարբերում է ազգային գերազանցության զգացումից․ ըստ նրա՝ հենց այդ կապվածությունն էր Մաթևոսյանին թույլ տալիս խոսել աշխարհի հետ։