Պանկո Անչևը Մաթևոսյանին դասում է XX դարի մեծագույն գրողների շարքին՝ մերժելով փոքր ժողովուրդների գրականությունների հանդեպ վերապահ ու զիջող վերաբերմունքը։
Քննադատի համար գրողի հայկական աշխարհը էկզոտիկ տեսարան չէ․ նրա պատմության ու մարդկային հակասությունների միջոցով բացահայտվում է համամարդկային փորձը։
Անչևն ընդգծում է, որ ազգային ինքնատիպությունը չի սահմանափակում այս արձակի նշանակությունը։ Փոքր ժողովրդի մշակույթը համաշխարհային մշակութային երկխոսությանը մասնակցում է որպես հավասար։